Aangeland in Pretoria

Vanmorgen om 4.50 opgestaan, om om 5.15 te vertrekken. Etienne reed ons in zijn Opel naar Pretoria toe. Pretoria is de bestuurlijke hoofdstad van Zuid-Afrika, en ligt 56 km noordelijk van Johannesburg. Koppies ligt zo'n 100 km ten zuiden van Johannesburg, dus we moesten een ruime 150 km overbruggen (de afstandsmaat is hier ook meter en kilometer (geen inch en mijl en zo), maar ze rijden dan wel weer links). Etienne wilde vermijden dat we in de file zouden komen te staan ter hoogte van Johannesburg, dus hij gaf plankgas. Op de provinciale weg (een weg met slechte markering, af en toe een kuil, en geen vangrail, wel veel heuvels) werd door Jannet een maximumsnelheid van 170 km/u geconstateerd. Gelukkig reed hij gemiddeld zachter. Voor ons bangepoeperds was het wel af en toe billenknijpen geblazen.
Om 7.20 kwamen we in het huis van Cornia, de dochter van Etienne en Trudie, aan. Zij woont in een flat aan de Van Der Hoff Road, een vrij drukke weg, met haar twee kinderen. Danie en Hernu, haar broers en zonen van Etienne, wonen in het zelfde flattenblok, vlakbij. Voor wie exact de locatie wil weten: -25.721866 graden Zuiderbreedte, 28.158721 Oosterlengte (de link is naar maps.google.com, het precieze punt is het derde bruine flatblok, aan de linkerkant daarvan verblijven wij).

We zaten al een tijdje uit te kijken wanneer we naar Pretoria konden gaan. Etienne had al wat mensen gebeld, en Gerrit ook, of we ergens konden blijven, maar dat bleek toch lastig. De mensen uit Pretoria die we op de conferentie hadden gesproken (stuk voor stuk aardige mensen) bleken vaak geen ruimte te hebben, of waren aan het verbouwen, etc. Maar nu was er gelukkig een mogelijkheid: Cornia ging met haar ouders Etienne en Trudie een week vakantie houden, bij Durban aan de oostkust.
En zo kan het dat we nu hier op bed liggen, en onze slaap in proberen te halen. Maar niet voordat Gerrit eerst op zijn laptop heeft uitgevogeld of er misschien draadloze netwerken in de buurt zijn. En jawel hoor, Wlan-Ap is zo vriendelijk om onbeveiligd te wezen, en mij de gelegenheid te geven bij hem digitaal in te breken. Bij dezen bedankt! In Koppies konden we slechts via een inbelverbinding op internet, vandaar ook dat we nog niet veel foto’s op de blog hebben gezet (vier foto’s erop zetten kostte een half uur). Nu we in de beschaafde wereld zijn, hopen we dat meer te doen. Hoewel dit verblijf slechts twee weken gaat duren, want daarna gaan we naar de bijbelschool van Barberton. Dit was ‘wonderlik’ dat de rector van die school en zijn vrouw de nacht van dinsdag op woensdag bij ons hebben overnacht. Zij waren op doorreis naar hun kinderen, en wilden graag met ons kennismaken. Het zijn heel hartelijke mensen.

Onze plannen voor Pretoria zullen we vandaag nader vorm gaan geven. In elk geval heeft Jannet drie opties: 1) naar het hospice van Tshwane Leadership Foundation, zoals eerst de bedoeling was; 2) meelopen met Tommy Gray, een internist die ook op de groeikonferensie was; 3) meelopen met Attie Mulder, een keel-neus-oor-arts. Gerrit heeft nog geen predikant gevonden, die bereid is om zich over hem te ontfermen. Ds. Johan Botha van de Evangelies Gereformeerde Kerk ‘Wonderboom’ is een optie. Dat is in elk geval de kerk waar we zondag naar toe hopen te gaan, en dan kan ik nader met de dominee spreken, naar ik hoop. In ieder geval wil ik een aantal christenen bezoeken, die veel van God hebben gekregen, en veel hebben meegemaakt, veel vrucht op hun werk hebben, als daar zijn Piet Otto, Perold de Beer en Francois Carr. Mijn gebed is dat Handelingen 1:8 werkelijkheid wordt in mijn leven. Ik strek mij daarnaar uit, om eerlijk te zijn ben ik enigszins ongeduldig om die kracht te ontvangen.