Gelukkig op BBTC

We zijn niet druk, maar wel de hele dag bezig. Weblog schrijven schiet er dus een beetje bij in. We volgen de routine van de dag, en de dagen gaan snel voorbij! Afgelopen week waren er lessen over het boek Job, waar Gerrit de hele tijd bij zat en controle hield. De studenten dwalen snel af als ze vragen stellen, en de hoofdlijn gaat dan snel verloren. Deze week zit Jannet ook bij de lessen, omdat het over Total Patient Care gaat, en dat vindt ze wel interessant. Het spreekuur van Jannet wordt door zo’n 3-4 studenten per dag bezocht. Sommige kan ze helpen met de medicijnvoorraad of geruststellen en andere verwijst ze door naar het ziekenhuis. Het helpt als de studenten een officiele brief van haar krijgen, want ander gaat de dokter in het ziekenhuis weer eerst beginnen met gewone hoestdrank in plaats van meteen te testen op tbc., bijvoorbeeld. Het is een goede ervaring om te bidden met de studenten. ‘s Ochtends heeft Jannet veel administratiewerk gedaan: achterstallige mail gesorteerd en geprint, adressen opgespoord en een adressenlijst getypt, etc. ‘s Middags stuurt ze de celgroep aan in de bibliotheek om dozen vol nieuw ingekomen boeken te categoriseren, te merken en ze op de goede plek te zetten. Het is gezellig om zo de middag door te brengen met de studenten. Sinds vorige week oefent ze elke week aan een dans voor de presentatie van de CD’s van de bijbelschool, en Gerrit doet daar ook aan mee; hij is een van de zes mannen die met de vlaggen gaan zwaaien.
Gerrit is betrokken bij de afstudeerwerzaamheden, punten verdelen, overleg met studenten, etc. Op maandagavonden preken elke keer vier studenten, en krijgen dan feedback van de medestudenten en aan het eind geeft Gerrit zijn mening en adviezen als “head of training”. Donderdagavonden doen we bijbelstudie met de staf waar hij verantwoordelijk voor is (maar hij heeft al snel geleerd te delegeren) en hij is verantwoordelijk voor de huisgodsdienst, dus het bidden en bijbellezen rondom de maaltijden. Inmiddels heeft hij ook gepreekt. Vorige week tijdens de morning devotions (in het Engels) over de eerste verzoeking van Jezus in de woestijn, en afgelopen zondag in een kerk. Het is een Nazarene church in Matsulu, waar normaal gesproken een student van de bijbelschool altijd preekt. We werden zondagochtend gebracht door een van de stafleden, en kwamen keurig op tijd aan. Het is een voor ons doen armoedig kerkgebouwtje, maar ik denk voor de gemeenteleden een zegen om zo’n gebouw te hebben. Er staan stoelen in de zaal en voorin een verhoging met een kleed daarvoor. De vrouwen zitten links en in het midden en de mannen rechts, maar veel mannen waren er niet. De vrouwen leidden de dienst tot de preek begon, met aanbidding, gebed en offergaven. De pastor/student introduceerde Gerrit en daarna klom hij de kansel op om te preken! Er was een tolk die vertaalde in het Swati. We hebben de preek opgenomen op de voicerecorder (als variant op de kerkomroep) en een klein filmpje gemaakt. Na de dienst aten we met de pastor bij een echtpaar uit de kerk in een Afrikaans huisje. Klein, maar precies groot genoeg. De televisie stond op een kanaal waar worstelen op te zien was, en de heer des huizes maakte geen aanstalten om dat uit te zetten, dus daar keken we een tijdje naar. Gelukkig stelde de pastor daarna voor om een gospelDVD te kijken. Het eten was prima,zoals al het eten hier. Gewoon kippepootjes met rijs, kool en een koude salade met bonen ofzo. Om 4 uur gingen we weer met de grote bus van de bijbelschool terug. Die bus (een oude stadsbus) brengt op vrijdag alle studenten naar de plaats waar ze op outreach gaan, en pikt ze op zondag allemaal weer op. Het is een bergachtig gebied, en steeds als we moesten klimmen ronkte de motor luid, roken we een brandgeur en zagen we soms zelfs rook onder de bus uitkomen. Hij ging steeds zachter, en uiteindelijk haalden we het net niet tot de school en moesten we nog ongeveer een kilometer lopen. Nu maar hopen dat ze bus snel kunnen maken, want anders kunnen de studenten volgende vrijdag niet weg!
Zaterdag waren we in Barberton, het dichtsbijzijnde dorp (28 km verderop) bij de kerstmarkt van de kerk van een van de stafleden. Er waren wat kraampjes, veel eten (we zijn tenslotte in Zuid-Afrika), en “boeresport”, touwtrekken, zaklopen en waterballonnen gooien. We gingen ook nog naar de winkels om een zaklamp te kopen en een stropdas voor Gerrit. Het was lekker om even zelfstandig te zijn en samen door het dorp te lopen.
Gisteravond hadden we een enerverende avond. Net toen we op het punt stonden om naar bed te gaan, ontdekte Gerrit in de toiletpot een kikker (die hadden we al eerder zien zwemmen, maar dachten dat we hem kwijt waren toen we hem doorespoeld hadden) en in bad een schorpioen! De schorpioen gingen we te lijf met handdoek, schoenen en een schaar, tot we zeker wisten dat hij dood was, en de kikker vingen we in een glas en gooiden we naar buiten. Pas daarna keken we in een boek, en zagen we dat de schorpioen een niet-giftige soort was, en dat een steek net zo gevaarlijk is als een bijensteek. Volgende keer eerst maar in het boek kijken, dat scheelt weer een hoop hartkloppingen! Er is hier in de bibliotheek twee weken geleden al een Mozambique cobra gesignaleerd en gedood, en er kruipt er nog een rond op de heuvel. Gelukkig komen we daar niet vaak in het donker. Wij hebben nog geen slangen gezien, en houden dat graag zo.
Het weer is lekker. Gisteren was het 38 graden (en nog steeds lente) en vandaag zo’n 18. Een goede afwisseling.

De sfeer is over het algemeen goed. Er zijn wel wat irritaties, maar die krijgen gelukkig niet de overhand. We missen wel de jonge mensen. De staf is minimaal 50 jaar oud, en ze hebben allemaal al een heel leven achter de rug en inmiddels vaste overtuigingen en meningen ontwikkeld. Als we proberen te nuanceren of te discussieren lopen we snel vast, dat is wel jammer. We hebben goed contact met de studenten, en horen van hen weer negatieve verhalen over de bijbelschool en over de mensen. Wij proberen te luisteren, en als het te ver gaat, of er niet meer in een goede geest gepraat wordt, het af te kappen. Elk verhaal heeft twee kanten, en wij staan er vaak precies tussenin. We hebben het goed samen, kunnen fijn praten, alles delen en hebben veel lol. Omdat we andere taken hebben, kunnen we elkaar helpen en hebben we ook wat om te vertellen aan elkaar. Er zijn nauwelijks ruzies. Dank voor alle gebeden, en ga vooral door! Als we ruzie met elkaar gaan maken, gaan we ons heel eenzaam voelen. We hebben nog geen heimwee, en denken met steeds meer plezier aan terugkomen. We horen veel goed nieuws uit Nederland, huizen die gekocht worden, een zwangerschap, Utrecht-West die een predikant krijgt! We zijn vanuit hier erg blij met de blijden. Blijf ons op de hoogte houden.
De komende weken zullen we doorgaan met de taken zoals we die nu hebben, tenzij God anders leidt. Gerrit zal waarschijnlijk in ieder geval twee zondagen gaan preken. We maken ook al voorzichtig plannen voor de tijd die volgt na deze periode (een tour met vrienden!) en leren elke dag meer.