Bezigheden in Pretoria

We zijn inmiddels alweer een week in Pretoria. Op zondag zijn we met twee mensen die Etienne kent meegeweest naar hun kerk, hebben we wat gegeten en zijn we naar de Wonderboom wezen kijken; een boom die nauwelijks een stam lijkt te hebben en waar rondom allemaal nieuwe boompjes ontstaan. Jannet wilde graag met dr. Gray (die hebben we ontmoet op de conferentie in Koppies) meewerken in zijn ziekenhuis, maar dat was erg ver weg van de plek waar we zaten, dus zijn we dinsdag weer verhuisd. Nu verblijven we in het huis van een mederwerkster van dr. Gray en rijden we elke dag een half uur naar het ziekenhuis. Dat ligt helemaal in het oosten van Pretoria. Het is een privaat hospitaal, een van de vele die naast de academische staatshospitalen bestaan. Die staatshospitalen hadden een hele goede kwaliteit, maar met de nieuwe regering is dat vreselijk achteruit gegaan. Daarom zijn er veel andere hospitalen gekomen zoals deze in Pretoria Oos, waar mensen die een medisch fonds hebben behandeld kunnen worden. Dit ziekenhuis heeft iets meer dan 300 bedden en dekt de meest voorkomende specialismen. Zo zijn er zes internisten, waarvan elk weer een subspecialisatie heeft. Dr. Gray doet ook de intensive care.
Ik (Jannet) begin samen met hem om half acht met de rondes over de zalen (zo’n 40 patiënten), waarna ik de patiëntenlijst bijwerk en hij met zijn spreekuur begint. Het is nog niet mogelijk geweest om dat spreekuur ook bij te wonen. Omdat er in een privaathospitaal geen arts-assistenten zijn moet de specialist al het werk zelf doen, en kan hij dat alleen klaar krijgen als hij alleen de noodzakelijke problemen oplost. Er is geen tijd om patiënten heel gedetailleerd door te nemen en te puzzelen over elke kleine labafwijking. Wat een verschil met wat ik in Nederland heb gezien! Nu ben ik er en ben ik deels een hulp in de organisatie en kan ik ook wat werk zelf doen. De zusters hebben ook hier veel verantwoordelijkheden (vandaag hebben ze op de intensive care zelf een patient geintubeerd!) en zijn erg aardig. Foto’s kunnen bijna meteen gemaakt worden en die worden nog ouderwets bekeken door hem tegen het licht te houden. Ik snap helaas niets van de medicijnen, omdat ik de meeste merknamen niet ken. Maar ik heb het goed naar mijn zin, leer de weg een beetje kennen en de gang van zaken en hoop volgende week ook nuttig bezig te kunnen zijn hier.
Gerrit is hard bezig met het voorbereiden van de lessen die hij moet geven op de bijbelschool (hij gaat in ieder geval acht keer een half uur les geven over het bijbelboek Johannes en de celgroepen daarbij begeleiden) en heeft contact gezocht met verschillende kerkleiders hier in Pretoria. Nu is hij tot zondagmiddag weg met ds. de Beer naar een conferentie. Ik ga het weekend maar flink uitrusten, want ik loop hier rond te snotteren. Het is ook wel wennen aan het ritme, omdat ze hier zeer vroeg opstaan (6 uur) en zeer vroeg naar bed gaan (21 uur). Vooral dat vroege slapen lukt ons nog niet zo, waardoor de nachten nog een beetje kort zijn. Maar op de bijbelschool hanteren ze hetzelfde regime, dus daar zullen we het definitief wel aanleren!