Laatste dag in Pretoria!

Morgen is alweer de laatste dag dat we in Pretoria zijn, en een maand in Zuid-Afrika. De laatste week is wel snel gegaan! Jannet is flink aan het kwakkelen, dan weer keelpijn , dan weer snotteren, dan weer hoofdpijn. Maar niet zo erg dat ze geen werkzaamheden kan doen, ze lijkt gewoon een beetje zielig :-). Behalve woensdag en donderdagochtend was ze de hele dagen in het hospitaal. Omdat ze niet bij het spreekuur aanwezig kon zijn, was er veel tijd voor zelfstudie. Het is fijn om het een beetje bij te houden. Erger nog: ze heeft het studeren gemist! Ook Gerrit was een paar dagen in het hospitaal. Hij zat dan op een stoel te lezen in commentaren over Johannes of op de laptop de lessen voor de bijbelschool voor te bereiden. Hij heeft deze week verschillende ontmoetingen gehad met verschillende mensen. De een was meer fijn dan de ander. Woensdag was de dag dat we onze visa gingen verlengen. We hadden al gebeld naar het departement van Home Affairs, maar daar kregen we een nauwelijks verstaanbaar Engels sprekend persoon aan de lijn. Gelukkig wilde de vrouw waar we bij in huis zijn ook nog even bellen en kregen we duidelijkheid over wat we allemaal mee moesten nemen. We namen om kwart over zes ’s ochtends de bus naar het centrum en stonden vervolgens tot kwart voor negen buiten in de rij. Toen konden we eindelijk naar binnen en waren we de eersten bij de temporary residence permits! Maar daar kregen we nog een formulier dat we moesten invullen en konden we ons weer achter in de rij aansluiten. Vervolgens zagen we dat andere mensen die ook zo’n formulier ingevuld hadden, gewoon weer vooraan gingen staan. We snappen het land nog niet helemaal… Nadat ze onze papierstapel hadden ingenomen, wij hadden betaald en Gerrit nog een keer in de rij had gestaan om te vragen wat we nu nog verder moesten doen, konden we weer naar buiten. Het was inmiddels 10 uur. De hele dag lag voor ons. We hebben nog wat gekuierd (in de Afrikaanse zin) in Hatfield, een wijk die werd aanbevolen in de reisgids, en wandelden vervolgens naar het huis. Niet omdat we dat nou zo leuk vonden, maar omdat de busregeling hier prut is en de taxi te duur. Nu hebben de mensen hier wel respect voor ons, dat we dat zomaar kunnen en de volgende dag niet eens spierpijn hebben.
Morgenochtend nemen we de greyhoundbus (tourbus) naar Nelspruit toe, in het oosten van het land. Dat zal zo’n 5 uur in beslag nemen. Vervolgens worden we door iemand van de bijbelschool in Barberton opgehaald en rijden we nog zo’n 70 kilometer. We weten nog niet goed wat ons daar te wachten staat. Gerrit zal in ieder geval (maar die drie woorden achter elkaar kennen ze hier niet echt) 8 lessen over het bijbelboek Johannes gaan geven en preken van de studenten gaan befeedbacken. Jannet zal de studenten met kwalen gaan helpen, als dat mogelijk is. Ze neemt in ieder geval 1000 paracetamolpillen mee vanuit het hospitaal. Is overal goed voor. Verder schijnt ze in de biblotheek te gaan werken, en moet ze naaldwerk doen. We zullen wel zien. Inmiddels is Jannet wel gereed om mensen te durven beledigen en voor haarzelf op te komen. Het gesleep heen en weer zonder daarin gevraagd te worden zijn we nu wel een beetje zat, hoe aardig dat ook bedoeld is. Het probleem is alleen dat de Zuid-Afrikaanse mensch niet lijkt te snappen dat je iets niet kunt willen wat zij erg leuk vinden. En dat we volwassen en zelfstandig zijn.